Kwasy humusowe do pomidorów i warzyw — dawkowanie i terminy

Pomidor, ogórek, papryka i pokrewne prowadzi się w pięciu oknach aplikacji. To więcej niż w zbożach, ale każde okno odpowiada innemu zadaniu fizjologicznemu rośliny.

Warzywa korzeniowe i bulwiaste nie mają wyraźnych fal owocowania, więc zamiast pięciu okien stosuje się rytm powtarzalny: start na początku wzrostu wegetatywnego i powtórki co 25–30 dni — dawkę dobierze doradca. W ziemniaku program zaczyna się jeszcze wcześniej i ma liczby z etykiety: zaprawienie sadzeniaków (300–400 ml na 1000 kg) i 2 zabiegi po 1,4 l/ha, co szczegółowo rozbieramy w artykule o ziemniakach.

Zaprawianie to najtańszy element programu — kosztuje ułamek zabiegu dolistnego. Dawka ogólna: 0,3 l na 1000 kg nasion, moczenie 6–12 godzin albo zaprawianie mechaniczne. Dla pojedynczych gatunków warzyw stężenie i czas moczenia dobierze doradca — trzymaj się proporcji i nie przedłużaj moczenia „na zapas”.

Truskawka to uprawa wieloletnia: start przed kwitnieniem, potem aplikacje co 10–14 dni — te same okna, w których roślina najpierw buduje pąki kwiatowe, a potem wypełnia owoce. Dawkę dobierze doradca: truskawka jest poza zarejestrowaną etykietą.

Borówka prowadzi się w tych samych oknach co truskawka, ale dawkę dobierze doradca — też jest poza zarejestrowaną etykietą. Dochodzi przy niej czynnik, o którym łatwo zapomnieć: to roślina kwasolubna, wymagająca niskiego pH podłoża. Humiany potasu i sodu to sole — wnoszą do gleby kation zasadowy, co przy uprawie kwasolubnej działa wbrew intencji. Forma kwasowa takiego kationu nie wnosi. Różnicę między tymi formami rozbieramy w osobnym artykule — przy borówce warto ją sprawdzić na etykiecie przed zakupem, niezależnie od producenta.

Winorośl, drzewa owocowe, orzechowe i oleiste są poza zarejestrowaną etykietą: okna agrotechniczne to pękanie pąków → po kwitnieniu → faza wzrostu i wypełniania owoców (jagód przy winorośli), a dawkę dobierze doradca.

W szklarni i tunelu foliowym częściej niż oprysk stosuje się podawanie przez system nawadniający. Dawka zależy wtedy od uprawy i technologii — a uprawy szklarniowe są poza zarejestrowaną etykietą, więc liczbę dobierze doradca. Mikrozieleń prowadzi się inaczej i ma własną sekcję niżej.

Mikrozieleń: 1–2 l na 1000 l wody (0,1–0,2%), z powtórzeniem co 48 godzin, na nasiona i kiełki.

Mikrozieleń różni się prawnie od kiełków: kiełki według unijnej definicji to materiał zbierany przed wykształceniem liści właściwych, jedzony w całości z nasieniem, mikrozieleń rośnie na podłożu, dłużej, i zbiera się ją po wykształceniu pierwszych liści właściwych, ponad podłożem. Ta granica decyduje, czy produkt podlega unijnym rozporządzeniom o kiełkach (identyfikowalność, kryteria mikrobiologiczne, zatwierdzanie zakładu) — mikrozieleń jako kategoria rynkowa nie ma tam osobnej definicji i poza ten reżim wypada.

Mechanizm w warunkach bezglebowych ma pokrycie w literaturze: siewki kukurydzy w hydroponice na pożywce z dodatkiem kwasu huminowego z wermikompostu miały większą świeżą masę, większą powierzchnię korzeni i podwyższoną aktywność enzymów antyoksydacyjnych. Efekt zależy jednak od podłoża, nie jest jednoznacznie pozytywny w każdym: w czystym piasku wyższe dawki kwasu huminowego zwiększały hydrofobowość powierzchni ziaren, czyli działały niejednoznacznie na zatrzymywanie wody, podczas gdy na ubogiej, piaszczystej glebie polowej niższe dawki poprawiały strukturę i plon. Czego nadal nie mamy: własnej próby w mikrozieleni — przed zastosowaniem w produkcji towarowej warto sprawdzić zgodność na własnej wodzie i podłożu.^[1,2,3]